net als in de film…

kinesiologie‘Hoe ga ik dit thuis aan mijn man uitleggen?`vraagt Thea. Ze heeft zojuist een behandeling kinesiologie gehad.

‘Niet’, zeg ik.

‘Maar ik wil graag vertellen wat er tijdens de behandeling gebeurd is.’ zegt Thea.

‘Waarom?’ vraag ik.

‘Omdat ik op reis ging en geen idee had wat jij mij ging vertellen.’ vertelt ze.

‘Dat snap ik, maar ik vertel jou niets. Je lichaam vertelt jou wat.’

En dan gaat het verhaal 2 kanten op…

 

Waarom wil je graag aan je partner vertellen wat er chronologisch tijdens een behandeling is gebeurd? Wat is het nut of toevoeging daaraan als het resultaat,  zonder het verhaal, hetzelfde oplevert? Namelijk klachtenvermindering. Is de manier waarop je lichaam je blokkades haarfijn kan vertellen zo vreemd, dat je dit onder woorden wilt brengen aan je partner? Waarom hebben we de behoefte om dit te vertellen? Ik ben er nog niet achter.

 

Maar ik ben wél achter iets anders.

Hoe zou ik het zelf omschrijven? Een behandeling kinesiologie.

Het is voor mij alsof we samen een film gaan kijken. De film draait zich af en er komt van alles langs. Lachen, maar ook verdriet. Onbegrip en herkenning. Het is een ontroerende reis die ik elke keer samen met jou maak. Via een onbekende weg naar een onbekend eindpunt, maar 1 ding weet ik wel. Aan het einde van de reis zijn we allebei onder de indruk. Onder de indruk van de film die zich net heeft afgespeeld…

 

Heb jij zoiets weleens ervaren?

*Om haar privacy te beschermen heb ik Thea een gefingeerde naam gegeven.

Geplaatst in kinesiologie, uit de praktijk.